Także w tym przypadku mutacja powodująca zmianę jednego aminokwasu umożliwia wirusowi namnażanie się w wielu różnych tkankach zakażonego organizmu, a szczepy, w których się pojawiła, są letalne dla myszy laboratoryjnych. Jednak i tej mutacji nie stwierdziliśmy w szczepie z 1918. Ponieważ analiza genomu wirusa z 1918 nie ujawniła żadnych charakterystycznych cech, które wyjaśniłyby jego ekstremalną zjadliwość, postanowiliśmy podjąć współpracę z kilkoma innymi jednostkami naukowymi, aby odtworzyć fragmenty wirusa i dzięki temu zaobserwować ich bezpośredni wpływ na zwierzęta lub komórki. Zastosowanie nowej metody zwanej odwrotną genetyką plazmidową2 pozwoliło nam na skopiowanie segmentów RNA wirusa z 1918 i połączenie ich z genami.wirulencji odkryto w genie kodującym neuraminidazę w dwóch szczepach wirusa zakażających myszy.